Monday, September 1, 2014

ഇപ്പോഴൊക്കെ ഇങ്ങനെയാണ്



ഇല്ലായ്മയുടെ ആ ഇടത്തിൽ
പതിവു വെളിച്ചം പതിവു മടുപ്പോടെ
വന്നും പോയും കൊണ്ടിരുന്നു
എല്ലാം പതിവു അഗാധതയോടെ
മിഴിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു
ഇത്രയേറെ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ
സങ്കടങ്ങളൊന്നും കാണില്ല ഉള്ളിൽ
എന്നാലും ഇല്ലായ്മയല്ലെ
എന്റെ ഉള്ളിലെ എന്നോട് തന്നെ
പാവം തോന്നും പോലെ പാവം തോന്നും
ആരുമില്ലല്ലൊ എന്ന് എനിക്ക്
സിഗരറ്റ് വലിക്കാൻ തോന്നും പോലെ
കട്ടൻ ചായ കുടിക്കാൻ തോന്നും പോലെ
അതിനും തോന്നുമൊ എന്ന തോന്നലിനു മുകളിൽ
വെറുതെ പറന്നു നടക്കും
അതിനു കീഴെ അപ്പുറത്തെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ
ചില പതുങ്ങലുകൾ സംഭവിക്കും
ചുള്ളി കൊമ്പുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നൊടിയുന്നതിന്റെ
ശബ്ദം കേൾക്കും
ഓ അതൊക്കെ അങ്ങനെ നടന്നു പോവും
എന്ന് ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമളയിലെ
ശ്രീനിവാസനെ പോലെയാണ്
ചിലപ്പോൾ ജീവിതമെന്ന് പറയണമെന്ന് തോന്നും
അപ്പുറത്തെ പാളത്തിലൂടെയപ്പോൾ
ഒരു തീവണ്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് കടന്നു പോവും
ഒരു കൂട്ടമാളുകൾ ഒറ്റയ്ക്ക് കടന്നു പോവും
അപ്പോൾ എന്തോരമെന്തോരം സങ്കടം തോന്നുമല്ലെ എന്ന്
എന്നെ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടാവുമൊ ആവൊ
അതൊ ഇതൊക്കെ കോപ്പാണെന്ന ഭാവമാണൊ ?
കാത്ത് കാത്ത് നിന്ന്
ഒരു പാട് നേരം വൈകി വന്ന ബസ്
നിർത്താതെ പാഞ്ഞു പോകും പോലെ
ജീവതമങ്ങനെ പാഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ
എങ്ങനെയാണ് തോന്നുന്നതെന്ന്,
അപ്പോഴൊക്കെ ഒരു തെറി പറയാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ
സുഖത്തെ കുറിച്ച് എങ്ങനെയാണ് പറയുക ?
ചിലപ്പോഴൊക്കെ സ്വപ്നം കാണും
ഭൂമിയിലെ എല്ലാ മരത്തിലേയും
എല്ലാ ഇലകളും ഒന്നിച്ചു പൊഴിയുന്നതിനെ കുറിച്ച്
അനേകായിരം അനാഥമായ കൈകൾ നിറഞ്ഞ
ഭൂമിയെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ട് നോക്കണം
ജീവിതത്തിൽ പേടികൾ ഒന്നിച്ച് ചിറകടിച്ച്
വരുന്ന നേരങ്ങളുണ്ട്
അങ്ങനെയാണ്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങനെയാണ്
വഴു വഴുക്കുന്ന നേരങ്ങളിലേക്ക്
എത്തി പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ
തെന്നി പോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ
തെന്നി കൊണ്ടിരിക്കും
എന്നാലും ഇല്ലായ്മയല്ലെ
ഇങ്ങ് നിന്ന് നോക്കിയാൽ അങ്ങ് വരെ
കാണാവുന്നത്ര സുതാര്യമല്ലെ
എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു നോക്കും
ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് സമാധാനം കെട്ടിട്ടാണ്
ഇവിടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നതെന്ന് തോന്നും
അല്ലെങ്കിലും
എല്ലാമെല്ലാം കൂട്ടങ്ങളായ് ജീവിക്കുന്നൊരു ഭൂമിയിൽ
എങ്ങനെയാണ് ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നതെന്നാണ്?
ഇല്ലായ്മകളിൽ എല്ലാ ഇല്ലായ്മകളിലും
ഞാൻ മാത്രമെ ഉള്ളൂ എന്നത് കൊണ്ടാണൊ ?
വെറുതെയിരിക്കുകയല്ലെ
ഇല്ലായ്മയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഒച്ചയിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും
അപ്പോഴൊക്കെ തിരിച്ചു വരുന്ന പ്രതിധ്വനി
ആരുടേതാണ് ? ഏതു കാലത്തിന്റേതാണ്
എന്നൊക്കെ വെറുതെ ആഴപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും
അടിക്കാതെ പോയ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റ്
മടക്കി മടക്കി വിമാനമുണ്ടാക്കി
പറത്തി കളിക്കുന്നതു പോലെ
ജീവിതത്തെ പറത്തി കളിക്കുകയാണ്
ഇല്ലായ്മയുടെ സ്വന്തം ആകാശങ്ങളിൽ
എന്നിങ്ങനെയാണ്
ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ
ഉള്ളിൽ മരിച്ചു പോയ ആരുടേയൊ
കണ്ണിലെ മരിച്ചു പോയ കാഴ്ചയാണ്
ഈ ഇല്ലായ്മകൾ എന്നാണ്
അങ്ങിനെയാണ്, പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ
നിന്റെയൊക്കെയൊരു ഒടുക്കത്തെ ഫിലോസഫി എന്ന്
പതിവു പരിചയത്തോടെ കൈ വീശി കാണിക്കും
ഇല്ലായ്മയുടെ പതിവിടങ്ങൾ

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home